امروز بیست و سی در شرح اتفاقاتی كه پیرامون غزه افتاده، تظاهرات مردم آلمان، فرانسه، آمریكا، استرالیا و.. ر ا نشان می داد. دیروز در لندن بزرگترین تظاهرات یك سال گذشته در لندن، برای غزه برپا شد. تخمین رسمی پلیس انگستان 55 هزار نفر بود و تخمین برگزار كنندگان تظاهرات تا 100 هزار نفر. بعدش هم تظاهرات مردم ایران را نشان داد: چهارتا دانشجوی بسیجی توی میدان فلسطین، راهپیمایی دسته ای از عشایر با تفنگ های سر شانه و فریاد مرگ بر آمریكا و فریاد و دست تكان دادن های مسخره و صوری _اگر نگویم تا اندازه ای تنفرآور_ نمایندگان مجلس. این دو تا را كه كنار هم بگذاری به راحتی می توان درك كرد كه وضعیت فعلی غزه برای مردم كشورهای اروپایی و آمریكا بسیار مهم تر و دردآورتر است تا مردم ما. فلسطین آنجا بیشتر در قلب مردم است تا اینجا. در حالی كه موضع رسمی آن كشورها در حمایت اسراییل است و نوع شناخت آنها از قصه بسیار متفاوت از ماست و تلویزیون ما از كله سحر تا بوق سگ، فریاد وا غزه اش هواست. سوال این است كه چرا؟

مدت ها پیش مطلبی در همین دیرنو به قلم خانم متوسلیان بود, در رابطه با ساب لیمینال مسیج. اگر خوب یادم باشد آنجا بحثی هم بر این بود که چه بد است بی آنکه بدانیم بر ما تاثیر بگذارند و ...

حالا بگذارید برای تان از انتر بازی به شدت جذاب جدید بشری بگویم. آرتیفیشال اینتلیجنسی یا همان هوش مصنوعی.

اولین بار شش هفت ساله بودم كه خواندمش. دفعه ی دوم آقای شاكر برایمان تعریف كرد، توی مینی بوس به گونه ای بس نامتارف نشسته بودیم و می رفتیم مشهد . اثر نسبتا متفاوتی است از شل سیلور استاین. بروم سر آنچه می خواهم بگویم. خیلی ها خیال می كنند لافكادیو نمادی از خودبیگانگی است. لافكادیو كلاغی است كه می خواهد راه رفتن كبك را یاد بگیرد و معمولا اپیزود آخری را نماد كل شی یرجع الی اصله می دانند. لافكادیو روزگار وصلش را بازجست!

اما من این طور خیال نمی كنم.

"پل استر" در "اختراع انزوا"یش از حس نوستالژیک نسبت به زمان حال سخن گفته است و بعد از شرح کوتاهی بر این ادعا، آن را "نوستالژی برای حال" می نامد.

در میان همه ی حرف ها و توصیفات و ترسیمات استر، از خود و خویشاوندانش، چه نسبی ها و چه فکری ها، این قسمت بیشتر از بقیه نظرم را به خود جلب کرد.

در اولین تصوراتم اینچنین نتیجه گرفتم که این نویسنده ی یهودی، آنچنان در تفکر، نوشتن و آفرینش لحظات برای شخصیت های مصنوع خود پیش رفته است که زمان حال، و آنچه در لحظه متولد می شود، و با رفتار او و اطرافیانش شکل می گیرد، برایش داستانیست خوانده شده و آشنا. و به تمامی عکس العمل ها و رویدادها و حتا تصادفات زندگی آنچنان آشناست که برایش حکم خاطره دارند، چرا که خود، قبلا همه را چه بر روی کاغذ و چه در ذهن، آفریده است.

در سطح بالاتر به این نتیجه رسیدم که خدا هم، باید یک چنین دیدگاهی به جهان و رویدادهایش داشته باشد، البته با فرض غلط محدود نمودن خدا به زمان...

بعد به این نتیجه رسیدم که استر، همچون پیرمردی زندگی می کند، که بعد از 80 سال، صبح در خانه ای بیدار می شوند که تمام سال های عمرش را در آن گذرانده است. انگار که "نوستالژی برای حالِ" استر یعنی زندگی کردنِ خاطرات، در مقابل ما که "با" خاطرات زندگی می کنیم، چرا که همیشه خاطرات ما از ما جدا هستند و ما آن ها را مربوط به گذشته می دانیم. و جالب اینکه در نهایت به این نتیجه رسیدم که بر خلاف تصور اولیه ام، استر با "نوستالژی برای حال"ش بهتر از ما زندگی می کند، چرا که حس نوستالژیک، قاعدتا خوشایند است.   

خامنه ای یک جایی ( فکر کنم در شریعتی از نگاه متفکران) و چه خوب گفته است: آنچه جوان امروز ما به آن نیاز دارد، ترکیبی است از بتن آرمه تفکر مطهری و زیبایی های اندیشه شریعتی.

می دانی، هفت هشت ساله كه بودم اوایل هر سال ، اشتیاق خاصی برای هفت سین چیدن و تخم مرغ رنگ كردن و این ها داشتم. تخم مرغ ها را گاه با رنگ گواش و گاه با پوست پیاز و گاه حتا دزدكی با سرمه و رژ و ریمل رنگ می كردم. در جور شدن هفت سین هم اصرار عجیبی داشتم. همیشه هم زیاد می آمد. سمنو را معمولا نداشتیم اما باز هم هشت تا از آب در می آمدند. قرآن و آینه گذاشتن هم جای خود داشت. البته مشكل ماهی نداشتیم چون معمولا توی آكواریم چند تایی پیدا می شد. اما چون تنگ نداشتیم معمولا به جای تنگ می انداختم شان توی یك پارچ شیشه ای. البته شب قبلش پارچ را آب می كردم تا سم ماهی کشی اش برود. اما چرا؟ كدام فرآیند این اشتیاق را در من تولید می كرد؟ چگونه هفت سینیزه می شدم؟

خب می دونی .... عزیز.... عید نوروز به نظر می رسه اتفاق مهمی باشه. جدی میگم... اینه که... خب ... هیچی اصلا.

البته نمی دانم به درد این چند خطی که قرار است به عنوان درآمد مطلب بخوانی، بخورد یا نه ولی خب. فعلا چیز دیگر به ذهنم نمی رسد. یک ضرب المثل هست که می گوید مرگ، شتری است که در خانه هر کسی می خوابد. حالا قصه آزادی هم مثل قصه این مرگ شده است. اپیدمی شده. همه جا ازش می شنوی. همه کس در موردش حرف می زند ولی مثل همان مرگ به غایت بپچیده و پر ابهام است...

کسی را خوشبخت یا بدبخت مپندار تا فرجام زندگی اش را ندیده ای. ( هرودوت)

می دانی عزیز، ابتدا قرارم بود که از « حر» بنویسم. بگویم که چقدر به او حسودیم می شود. بگویم که خوشبختی عظیمی است از سیاهی شب، از انتهای سیاهی، تا سپیدی روز به قله نور برسی و خلاص! طول نکشد، زمان سراغت نیاید. فرصت رخنه ای در دگردیسی انقلابی ات پیدا نشود. می خواستم از او بنویسم اما برایم غریب بود. دنیای ما دنیای دیگری است. بگذار دوباره بیاغازم. دوباره انتخاب کنم. از همان جمله اول.

غایت خلقت جهان، پرورش انسان هاییست که در برابر شداید، بر هر چه ترس و شک و تردید و تعلق است غلبه کنند و حسینی شوند. ( سید مرتضی آوینی)

"از کعبه تا محراب"، عنوان مسابقه ای بود. راهنایی بودیم و از ما انشایی می خواستند با عنوان "از کعبه تا محراب".

همیشه این برایم سوال بود که چرا از کعبه تا محراب؟ چرا از اصلی ترین خانه ی خدا شروع، و تا یکی از خانه های عادی خدا اتمام؟ چرا این سیر نزولی می نماید؟

جوان كه بودم با خود عهد كردم هزار تا قافله را غارت كنم. پیر بودم كه هزارمی را هم غارت كردم...و با خود گفتم: ها قلی خان! هزارتا قافله را غارت كردی حال ببینم می توانی یكی، تنها یكی قافله را به سلامت به مقصد راه بری؟ تپانچه را كف دستم گذاشتم و ماشه را چكاندم تا عهدم از یاد نرود...

کف پوش گرانیتی و نوی کف ساختمان جایش را به سنگهای یکپارچه ی کرمی رنگ داد...کیفیت شیشه ها کم شد...دوستم علیرضا غیب شده بود و به جای او در کنارم افرادی ظاهر شده بودند که قیافه هاشان، کلاسورهایشان، حرف زدنشان، لباسهاشان و حتی همهمه ی آشنای دانشجوییشان برایم ناشناخته بود...همه به سمت پله ها می رفتیم که ناگهان یک ردیف یونیفرم خاکی، با انگشتانی روی ماشه ی ژ-3 در برابرمان قد علم کرد؛ آرامش شکست، دختر ها جیغ کشیدند، کلاسورها روی زمین افتاد، همه به سمت مقابل دویدیم، اما روبرویمان ردیف دیگری از سربازها ظاهر شد، حس کسی را داشتیم که می خواهد در خواب فریاد بزند ولی نمی تواند! تردید، شک، ترس... بالاخره یکی فریاد زد: "دست نظامیان از دانشگاه کوتاه!" –رگبار-جیغ-فریاد-خون-ناله- سکوت...جای گلوله ها روی دیوار...