"از کعبه تا محراب"، عنوان مسابقه ای بود. راهنایی بودیم و از ما انشایی می خواستند با عنوان "از کعبه تا محراب".

همیشه این برایم سوال بود که چرا از کعبه تا محراب؟ چرا از اصلی ترین خانه ی خدا شروع، و تا یکی از خانه های عادی خدا اتمام؟ چرا این سیر نزولی می نماید؟

پس سه روز گذشت. دیوار کعبه گشوده شد، فاطمه آرام آرام از کعبه بیرون آمد، مهری به دست و مهری به دل....پس خدای علی ش نام نهاد.

حرکت از خدا آغاز شد "نفخت فیه من روحی". پاکی مطلق، همچون آغاز هر انسانی. پس در جهان پا نهاد. از خانه ی خدا خارج شد این نمونه ی انسان کامل. درجهان قدم گذاشت...

و سیر ِ او آغاز شد. او می بایست مسیر حق را بپیماید... سیر ِ تکامل را.

پس زیست، آنچنان که انسان کاملی را شاید:

آنچنان یتیم نوازی نمود که خاکش فرزند شد و تنور ِ بیوه زنی از استغفارش به شرم آمد، آنچنان بی مهابا به جهاد برای خدایش شتافت که جوانمردی اش را آسمان فریاد کرد، آنچنان عدالت روا داشت که شمع و آهنش اسطوره ای واقع شدند، آنچنان برای معبودش شیمشیر کشید که دیو تنانِ یل برکن پیش پایش به خاک غلطیدند، آنچنان ایمانی یافت که بی تردید بگوید:"به خدا سوگند اگر پرده ها از چشمانم کنار روند، ذره ای به ایمانم نیفزاید." ... با خدیجه و بی هیچ همراه دیگری پشت سر محمد(ص) نماز گزارد، به گفته ی رسولش حق هم او بود و او هم حق.

با تمام هیبت و شیرآسایی اش، آنچنان خاضعانه خدای را می خواند که لرزیدن زمین و آسمان می شایست.

خلاصه کنم.

آنچنان زیست که محمد(ص) رسالتش را به او واگزارد، به نمونه ی کاملی از انسان...پس آنجا بود که خدا سنگ اتمام بنای اسلام را بنا نهاد:

الیوم، اکملتُ لکم دینکم

و به "تُ" ات ای کتاب خدا سوگند، احدی جز خودِ خدا وی را برنگزید. آنچنان که او و ولایتش را نعمتی سرحدِ نعمتاش بیان داشت...پس سرود:

اتممت علیکم نعمتی

پس این چنین اسلامی را رحمت بی حد و شمار و اتمام ودایع ِ بی کرانش دانست و آن را پذیرفت که :

رضیت لکم الاسلام دینا

و به الوهیتت ای یزدان سوگند، این ها را جز انسانی کامل نباید.

خلاصه تر کنم.

این همان علی بود، نمونه ی انسان کامل، که چون "انا بشر مثلکم" به مانند همه زیست و در گذار ِ همین مسیر ِ دنیا، آن کودکِ دستانِ فاطمه بنت اسد، که چون هر نوزادی پاکِ مطلق بود، به عمل، از برترین ِ انسان ها، نمونه ی انسان کامل،همان علی(ع) شد.

و این بود تا آنجا که به سرحدِ کمال رسید و در محراب، پیش رویِ پروردگارش و در نیایش و ستایش ِ او، لحظه ای به نهایت کمال انسانی رسید و بی وقفه گسست.آنجا که نه چون همگان، که به لیاقت کامل شد بی وثقه در محرابش گسست... رست!

به خدای کعبه، رستگار شدم.