چیزی برای گفتن ندارم ...همین!

(اصولن هم برای شعر نمی شود مقدمه نوشت...)

مردم ایران سلام!

اولین بار شش هفت ساله بودم كه خواندمش. دفعه ی دوم آقای شاكر برایمان تعریف كرد، توی مینی بوس به گونه ای بس نامتارف نشسته بودیم و می رفتیم مشهد . اثر نسبتا متفاوتی است از شل سیلور استاین. بروم سر آنچه می خواهم بگویم. خیلی ها خیال می كنند لافكادیو نمادی از خودبیگانگی است. لافكادیو كلاغی است كه می خواهد راه رفتن كبك را یاد بگیرد و معمولا اپیزود آخری را نماد كل شی یرجع الی اصله می دانند. لافكادیو روزگار وصلش را بازجست!

اما من این طور خیال نمی كنم.

"پل استر" در "اختراع انزوا"یش از حس نوستالژیک نسبت به زمان حال سخن گفته است و بعد از شرح کوتاهی بر این ادعا، آن را "نوستالژی برای حال" می نامد.

در میان همه ی حرف ها و توصیفات و ترسیمات استر، از خود و خویشاوندانش، چه نسبی ها و چه فکری ها، این قسمت بیشتر از بقیه نظرم را به خود جلب کرد.

در اولین تصوراتم اینچنین نتیجه گرفتم که این نویسنده ی یهودی، آنچنان در تفکر، نوشتن و آفرینش لحظات برای شخصیت های مصنوع خود پیش رفته است که زمان حال، و آنچه در لحظه متولد می شود، و با رفتار او و اطرافیانش شکل می گیرد، برایش داستانیست خوانده شده و آشنا. و به تمامی عکس العمل ها و رویدادها و حتا تصادفات زندگی آنچنان آشناست که برایش حکم خاطره دارند، چرا که خود، قبلا همه را چه بر روی کاغذ و چه در ذهن، آفریده است.

در سطح بالاتر به این نتیجه رسیدم که خدا هم، باید یک چنین دیدگاهی به جهان و رویدادهایش داشته باشد، البته با فرض غلط محدود نمودن خدا به زمان...

بعد به این نتیجه رسیدم که استر، همچون پیرمردی زندگی می کند، که بعد از 80 سال، صبح در خانه ای بیدار می شوند که تمام سال های عمرش را در آن گذرانده است. انگار که "نوستالژی برای حالِ" استر یعنی زندگی کردنِ خاطرات، در مقابل ما که "با" خاطرات زندگی می کنیم، چرا که همیشه خاطرات ما از ما جدا هستند و ما آن ها را مربوط به گذشته می دانیم. و جالب اینکه در نهایت به این نتیجه رسیدم که بر خلاف تصور اولیه ام، استر با "نوستالژی برای حال"ش بهتر از ما زندگی می کند، چرا که حس نوستالژیک، قاعدتا خوشایند است.   

بسم الله.

تاریخ نگار سایت درست درج کند یا خیر، سی و یکم تیر. فکر نمی کنم مناسبت خاصی داشته باشد، جز همین سی و یکم بودنش. و چقدر این سی و یکم ها ی ماههای اول سال سردرگم و اضافه و لنگ در هوا هستند، مثل مهاجران غیر قانونی بین دو کشور، بین دو ماه، بین تیر و... و چه احساس خویشاوندی ای می کنم با این روزهای- برق، قطع است. و این کاملا مشخص می کند که اینجا گوشه ای از ایران است، زیر نور شمع، زیر پایمان نفت و... طبق روال هر روزی چند ساعتی پیش به جُنگ شبانه ی 20:30 گوش دادیم،  و قبلش خواندن اعتماد ملی که امروز خریدم و تاریخ دیروز داشت و قبل ترش تمام کردن و چسباندن پوستر نامجو،  سومین پوستر "غیر عادی" از زمان رجعت به بیت الاب الحلال، زیر نگاههای پرسشگر اهل بیت و حتا قبل تر از آن آپلود قالب جدید دیرنو، با اشاره ای به این نکته ی تلخ و ترش که دیگر " وبلاگ گروهی"، و نه " نشریه ی نمی دانم چه...". قبلش هم که صبح تا لنگ ظهر خوابیدن و شب قبل تا نیمه شب فیلم دیدن...

بگذریم...می دانی، حس و حال مطلب گردن کلفت نوشتن، باقی نمانده برادر...وهمین لبخندی که مانده روی لبمان، نه از بابت روبه جلو بودن مذاکرات ژنو یا بازی دوستانه ی بسکتبال با آمریکا و چه می دانم از این دست هجویات، که واسه خاطر...نمی دانم شاید به خاطر این شب های رمانتیکیست که زیر نور شمع بهمان تحمیل شده است...

به هر حال، گفتیم سبک ترش کنیم، بار سکون را و...اللهم صل علی محمد و آل محمد، برق هم آمد،

فوووووت.

پ.ن: دوستان! نه محدودیت زمانی، نه مکانی، هوسش آمد بنویسید برود، هرچه! رییس بازی هم تعطیل...

خواستم به یاد خودم آورده باشم.... .

خامنه ای یک جایی ( فکر کنم در شریعتی از نگاه متفکران) و چه خوب گفته است: آنچه جوان امروز ما به آن نیاز دارد، ترکیبی است از بتن آرمه تفکر مطهری و زیبایی های اندیشه شریعتی.

یک جای دور افتاده ای، از دید مردمان پایتخت نشین، و از دید من خیلی خیلی نزدیک به مرکز دنیا، در یک شهرستان کوچکی به نام تفت و در یکی از کوچه های معمولی اش به نام شهید احمدی، و در زیر زمین یکی از خانه های معمولی ترش، همین الان که من و تو اینجا نشسته ایم، مردی نشسته و دارد بهترین تار و سه تار ایران را می سازد.

می دانی، هفت هشت ساله كه بودم اوایل هر سال ، اشتیاق خاصی برای هفت سین چیدن و تخم مرغ رنگ كردن و این ها داشتم. تخم مرغ ها را گاه با رنگ گواش و گاه با پوست پیاز و گاه حتا دزدكی با سرمه و رژ و ریمل رنگ می كردم. در جور شدن هفت سین هم اصرار عجیبی داشتم. همیشه هم زیاد می آمد. سمنو را معمولا نداشتیم اما باز هم هشت تا از آب در می آمدند. قرآن و آینه گذاشتن هم جای خود داشت. البته مشكل ماهی نداشتیم چون معمولا توی آكواریم چند تایی پیدا می شد. اما چون تنگ نداشتیم معمولا به جای تنگ می انداختم شان توی یك پارچ شیشه ای. البته شب قبلش پارچ را آب می كردم تا سم ماهی کشی اش برود. اما چرا؟ كدام فرآیند این اشتیاق را در من تولید می كرد؟ چگونه هفت سینیزه می شدم؟

می دانی؟ همه اش تقصیر این خدابیامرز هیتلر است. همه اش. اگر این قدر زود خودکشی نکرده بود الان این همه مشکل نداشتیم که!

خودش که خلاصه ای ننوشته است. ما هم...یک کلام:

شعری از شهریار... شهریار خسروی.